Sosiale media er ein flopp

b2c86-social-media-istock_000016121256xsmallDer er forbløffande å registrere korleis sjølvoppnemde framtidsforskarar og dataekspertar overser det fundamentale sosiale element hos mennesket. Alle veit at vi menneske er skapt slik at vi ikkje ønskjer å forholde oss til ein PC heile dagen. Det vi ønskjer er å kommunisere med andre levande vesen. Spesielt gjeld dette menneska som arbeider med PC på jobben. Dei ønskjer slett ikkje å bruke ei maskin til å kommunisere med omverda når dei kjem heim.  Vi vil heller ikkje sitte heime og utføre jobben vår, uten kommunikasjon med eit kollegialt arbeidsmiljø. Slikt «fjernarbeid» vil difor aldri bli særskilt utbredt, men framleis vere ein ubetydelig avart.

Menneske vil alltid knytte seg til eit sosialt felles miljø, fordi det høyrer til dei basale haldningar og behov vi er skapt med. Desse vil ikkje forandre seg nevneverdig, til trass for PCèn. Når vi skal bestille bilettar eller reise, så vil vi snakke med eit levande menneske, ikkje taste på ei maskin. Når vi leiger vår video vil vi besøke utleigaren og velge visuelle omgjevnader. Shopping vil vi gjere ved å besøke eit levande miljø i butikkane, ikkje sitte heime og bestille varer. Vi greier ikkje å snakke med eksterne familiemedlemmar eller venner via ein PC, så lenge vi kan ringe eller besøke dei. Vi vil ikkje lese aviser, fag eller skjønnlitteraur ved å «bla» på ei datamaskin, men ved å kjenne boka i våre eigne hender. Vi får det vi trenger via trykte media, radio og TV.

Det var ein fleip

Orda i dei to første avsnitta er som du kanskje allereie har resonnert deg fram til, ikkje mine. Det er eit utdrag frå Leif Osvold sin kommentar i  Dagens Næringsliv ein augustdag i 1996, omskrive til nynorsk. Han har heilt sikkert fått ufortent mykje tyn for det. Til hans forsvar, var det nok mange som trudde som han den gong. Osvold var ein dårleg spåmann, men vi må sjå det i samanheng med tida vi levde i, og at få (om nokon) kunne sjå for seg den rivande medie- og teknologiutviklinga vi har sett. Det er lett å le av kommentaren i ettertid, men kanskje sat du den gong med kaffekoppen og nikka samtykkjande. Osvold er ikkje den første som har spådd feil og heller ikkje den siste.

Det eg synes er meir merkelig er at det framleis er folk som meiner at sosiale media er ein flopp. Sjølv i dag må eg overbevise enkelte om at dei har ein verdi og er kome for å bli. Eg synes dessutan det er merkelig at store deler av mediebransjen sverger til gamle forretningsmodellar der papiravisa framleis er den viktigaste. Det er berre irriterande å lese ei PDF-utgåve av papiravisa uansett om du les på mobil, nettbrett eller PC. Det er også irriterande at dei svergar til kvar si digitale betalingsløysing og  ikkje kjem opp med ei felles betalingsløysing slik musikk, film og TV-bransjen har greidd. Sosiale media har skapt ein delingskultur og er ein stor trafikkdrivar. Då kan du ikkje gøyme vekk innhaldet bak betalingsmurar med urimelig høge prisar. At Leif Osvold bomma i sin spådom den gong berre ein prosent av oss brukte internett heime, synes eg ikkje er så rart. Det er mykje verre at mediebransjen så lenge har sverga til gamle forretningsmodellar at dei no finn seg sjølv i ei mediekrise. Dei sverga til papiravisa 15 år etter Osvold sin spådom, utan å gjere særleg andre grep enn å ha ei nettavis i tillegg. Det dei i praksis gjorde var å sjå på internett og sosiale media som ein flopp, noko dei no får smertelig erfare.

Sosiale media og web 2.0 har rysta mediebransjen på ein måte dei ikkje hadde forventa. Konsekvensen er papiravisas fall og tapte reklameinntekter på nett. Sosiale media og web 2.0 er ein disruptiv innovasjon då dei er enklare, billegare og meir praktiske enn dei etablerte produkta. Dette er no mediebransjen sitt store hovudbry. Skal dei løyse utfordringa må dei aller først lausrive seg frå sine gamle forretningsmodellar.

Advertisements

Content marketing – what?

Det er mykje snakk om content marketing for tida. Det er tydeligvis så vanskelig å oversette til norsk at det er nesten ingen som våger å seie innhaldsmarknadsføring. Ein grunn til at dei ikkje kallar ein spade for ein spade er kanskje at konsulentbransjen (innanfor reklame, marknadsføring og kommunikasjon) gjer det dei kan for å anglifisere språket, slik at målgruppene ikkje skal skjøne noko som helst og media skal føle at deira posisjon er trua?

Content Marketing Cloud

For content marketing, som du truleg allereie har gløymt kva betyr på norsk sidan eg gjentok det engelske ordet, er det kanskje smart. For det første skal du lage nyttig innhald som målgruppa ikkje skal forstå at eigentlig er skjult reklame for selskapet. Selskapet skal bygge tillit ved hjelp av verdiaukande innhald mot målgruppa i håp om at det skal føre til eit kjøp på sikt. Dette er ei form for omdømebygging eller merkevarebygging med nytt namn, men det er jo viktig med nye uforståelige buzz-ord, berre for å skape buzz. Ok, eg skal slutte å vere satirisk, men må framleis vere litt kritisk.

Undersøking stadfestar forvirring
Hovudfunna frå årets undersøking om content marketing frå TNS Gallup/Medialounge stadfestar min mistanke om at det rår ei total forvirring om kva content marketing er. Fordekt reklame, historieforteljing og relevant brukarinnhald blir trekt fram når ulike interessentgrupper skal beskrive kva det handlar om. Vi kan jo stille spørsmål om bransjen kan greie å skape nyttig innhald når dei ikkje klarer å få ut bodskapen om kva content marketing er.

Kva er så definisjonen på content marketing? Vi spør Wikipedia:

«Innholdsmarkedsføring (på engelsk content marketing) er en strategi for markedsføring som går ut på å produsere innhold som er av interesse for personer som bedriften definerer som potensielle kunder. Innholdsmarkedsføring etterligner ofte journalistikk og bruker ofte journalistisk utrykkform for å skape interesse.»

Javel, då veit vi det. Då veit vi at dette ikkje er noko nytt. Det er med andre ord ein nettartikkel, ein blogg, ein video eller ein tweet  som for eksempel framsnakkar din bedrift eller ditt fag, utan å selge noko produkt til deg direkte. Før buzzen kom kalte vi dette informasjon eller kommunikasjon for å bygge omdømme eller merkevare. Vi kan slå fast at marknadsførarane har plukka opp nokre triks frå kommunikatørane.

Tekstreklame eller ikkje?
I eigne kanalar er jo content marketing uproblematisk, då er det ikkje tvil om kven som er avsendar. Content marketing blir først ei utfordring når det skal presenterast i kjøpte eller fortente kanalar. Det vil skje fordi få vil lukkast i eigne kanalar og media ønskjer annonseinntekter.  Då er det er avgjerande at det er tydelig merka som sponsa innhald i for eksempel nettavisene og ved deling i sosiale media, og det er avgjerande at  det ikkje blir forveksla med redaksjonell omtale. Tekstreklame er  som kjent ikkje lov, men content marketing er jo ikkje reklame hevdar dei som buzzar, det er berre nyttig innhald på målgruppa sine premissar.

Reklamebransjens søskenbarn, kommunikasjonsbransjen har i alle år tilbudt media informasjonssubsidier – du selger inn ei sak som media har interesse for og får redaksjonell omtale som gir mykje betre gjennomslagskraft enn tradisjonell reklame. Det vil i praksis seie at media får servert ei redaksjonell sak ferdig laga. Kjærkomment og arbeidsbesparande for travle redaksjonar, sjølv om dei hevdar at dei ikkje likar det. Media har eit særskilt ansvar for å vere kjeldekritiske når dei mottar tips eller materiale frå profesjonelle informasjonsleverandørar.

Fleire utfordringar
Det er altså noko liknande marknadsførarar no ønskjer å få til med content marketing – bruke journalistiske grep for å fortelje sine historier.

I Lotteri- og stiftelsestilsynet, der eg arbeider avdekka vi hausten 2013 at mange norske bloggar inneheld ulovleg marknadsføring av utanlandske spelsider, kamuflert som «redaksjonell omtale». Vi fann at mange av omtalene var så like at det ser ut til at det er ferdige manuskript som bloggarane postar mot betaling.

Marknadsføringslova innheld prinsipp om at all reklame skal vere utforma slik at det framstår som reklame. Reklamen skal då ikkje skjulast som personlege meiningar gjennom for eksempel eit blogginnlegg. Dessutan seier tekstreklameplakaten at omtale av eit produkt eller ei teneste skal vere journalistisk motivert og presentasjonsforma må vere slik at stoffet ikkje blir oppfatta som reklamebodskap. Det er då klart at media har sine utfordringar med å presentere content marketing i sine kanalar.

Media har ansvaret
Dette er ei utfordring for mediehusa, som grunna fallande annonseinntekter må tenke nytt. Sjølv om content marketing skal vere merka som reklame, vil det oppstå utfordringar og gråsoner for media. Nedskjæringar i redaksjonane, og bruk av frilansjournalistar kan gjere det vanskeligare å sjå grensa mellom kva som er redaksjonelt innhald og kva som er tekstreklame. Grensa blir i beste fall enno meir utydelig enn i dag, i verste fall trugar det pressa si rolle og demokratiet.

Til sjuande og sist er det likevel media sjølv som har ansvaret for å utøve god kjeldekritikk og tydelig skilje redaksjonelt innhald og tekstreklame. Sagt med andre ord – lesaren skal aldri vere i tvil om det er uavhengig journalistikk eller tekstreklame initiert av kommersielle aktørar.

Eg trur eg har skjønt kva content marketing er, men eg er søren ikkje heilt sikker. Truleg vil nokon meine eg har misforstått totalt. Er det klart for deg kva content marketing er?


Oppdatert
PS: Etter å ha skrive dette innlegget i går kveld og publisert i dag tidleg vart eg oppmerksom på ein god kronikk av Frida Marie Grande på Kampanje.no frå 18. mars. Takk Frida, endelig ei god avklaring på kva content marketing er. Ho peikar på det same som meg – vi må rydde i begrepa for at folk skal forstå kva content marketing er. Deretter kan vi diskutere det viktige – media sitt ansvar og tekstreklameplakaten.

Er det greit med anonym satire?

Sosiale Medier Eliten

Sosiale Medier Eliten på Twitter

Personen bak Sosiale Medier Eliten er avslørt. Det har vel alle som er interessert i sosiale media fått med seg. Diskusjonen har sidan avsløringa gått heftig både på Facebook og Twitter om det var rett å avsløre vedkomande og om det var rett måte å avsløre vedkomande på. Den saka håpar eg vi er ferdig med, det er i allefall eg, men caset er interessant å diskutere vidare.

Hans Petter Nygård Hansen var mannen som avslørte Sosiale Medier Eliten. Han skriv at han synes Sosiale Medier Eliten til tider har vore på grensa til mobbing. Les hans refleksjoner etter avsløringa.

Satire er vanskelig og ligg heile tida på grensa i og med at det handlar om å gjere narr av, ironi og latterliggjering. Eit spørsmål som er interessant å diskutere vidare er om det er greit med anonym satire eller ikkje.

Kva er satire?
Først må vi sjå kva satire er. Her er Wikipedia sin definisjon:

«Satire er vittig spott, det vil si en forteller- eller kunstform som kritiserer eller kommenterer mennesker, samfunn, politikk, fenomener og tanker i samtida på en humoristisk og poengtert måte. Satiren bruker gjerne ironi, grove overdrivelser og karikaturer for å latterliggjøre og synliggjøre svakheter ved systemene eller gjøre narr av menneskenes laster og skrøpeligheter. Satire kan være reint underholdende eller brukes som politisk kampmiddel og omfatter alt fra spydige kommentarer og vitser til refsende pamfletter og store diktverk. En god satire kan derfor ha en viktig frigjørende funksjon i samfunnets regulering av makt.»

Ut i frå definisjonen på satire seier det seg sjølv at ballansen mellom satire og uthenging, netthets eller mobbing er hårfin. Det er ei vanskelig forteljarform og fallgruva kan vere stor.

Kan du gøyme deg bak eit pseudonym?
Er det greit å vere anonym på nett? Det er ein stor diskusjon, men mitt utgangspunkt er at det er greitt. Balansegangen er vanskelig, men om den som skriv bak eit pseudonym er anstendig og i stand til å beklage om vedkomande har gått over streken, så ser eg ingen problem med det.

Å vere anonym på nett er ikkje noko nytt. Det finnes mange eksempel på dei som har god grunn til å vere anonyme og som oppfører seg bra. Så lenge folk i all hovudsak er anstendige i sin kommunikasjon, så meiner eg at vi ikkje kan krevje å kjenne til identiteten til personen bak eit pseudonym. Det kan vere ulike årsaker til at folk ønskjer å vere anonyme, det synes eg vi bør respektere.

Argumenta mot anonymitet er som regel at:

  • Fullt namn reduserer sjikane og gjer at folk skikkar seg betre.
  • Du bør stå for di meining i alle samanhengar. Alle bør vite kven dei snakkar med.

Likevel ser vi mange eksempel på at folk sjikanerar og trollar med fullt namn. Vi ser også fleire eksempel på at anonyme diskuterer saklig. Dessutan er det i mange samanhengar eit grunnfesta prinsipp at folk skal kunne gjere sine meiningar gjeldane, utan å måtte svare for sine standpunkt. Det er faktisk eit demokratisk prinsipp i Norge. Anbefalt lesing om dette:

Caset Sosiale Medier Eliten
Eg synes Sosiale Medier Eliten i all hovudsak har vore ein relevant og krass kritikar av eit fagmiljø som kanskje har hatt ein tendens til å bli litt «høge på seg sjølv». Då siktar eg til gjentakande «halleluja-rop» om sosiale media frå det som gjerne blir kalla «Menigheten». Det er mykje god fagkunnskap som blir delt, men det er også mykje som har blitt hausa fram utan fagleg tyngde, kritisk blikk eller særleg empiri. Eg trur Sosiale Medier Eliten har bidratt til at det er færre udokumenterte påstandar og at kommunikasjonen i fagmiljøet har blitt betre.

Det er klart at det er fristande å drive satire mot bransjen. @KjellTech er eit godt eksempel på ein som driv god satire og harselas mot blant anna #SoMe-bransjen. Mystikken om kven som står bak Sosiale Medier Eliten (@someliten på Twitter) har nok vore viktig for at dei har lukkast. Eg trur ikkje dei ville lukkast like bra om folk visste kven som stod bak. Kanskje satiren då i større grad ville blitt sett på som personangrep enn når den var anonym?

Personlig har eg humra mykje over Sosiale Medier Eliten. Eg synes dei har drive god satire. Eg har ikkje oppfatta dei som direkte ufine. Eg har sjølvsagt ikkje sett alle deira tweets eller lest alle deira innlegg, men eg har sett mykje – og det meste har vore bra.

Noko har nok vore heilt på kanten, og noko har kanskje vore overtråkk. Det kjem fram i debatten som har gått den siste tida. Satire er som sagt ein vanskeleg balansegang. Det er klart at når nokon føler seg tråkka på, uthengt eller mobba, så har det gått for langt. Sosiale Medier Eliten hadde gjort klokt i, etter Social Media Days 2015, å beklage at dei gjekk over streken i enkelte tilfelle. Dei la seg lagelig til for hogg, som vi seier i Sunnfjord, og eg synes ikkje synd på mannen som no er avslørt – slik at det er sagt. Beklage må du kunne gjere, like mykje om du er anonym eller offentlig.

Synes du det er greit med anonym satire?

Telefaxen er ikkje død

Skal vi tru Sparebanken Vest lever telefaxen i beste velgåande.  Dei ber meg i ein e-post om å sende ein fax fordi:

«vi anser e-post som ein usikker kommunikasjonskanal.»

Det er sjelden eg bruker mi forbrukarmakt, men denne måtte eg berre dele. Er det verkeleg slik ute i bankane at eit vedlegg til e-post er meir usikkert enn fax?

SPV

 

 

 

 

 

Mitt svar til banken?

«Alvorlig? Fax? Finnes det enda? Ok, tar heller en tur i banken.»

Så kryssar eg fingrane for at personlig frammøte framleis er ein sikker kommunikasjonskanal:)

 

 

Du blir neppe dum av mobilen

ThinkKva gjorde vi før smartelefonen? Kva tenkte vi på når vi såg i veggen ved frukostbordet? Kva tenkte vi på når vi satt på bussen til jobb? Kva tenkte vi på når vi stirra ut i haustmørket? Ole Johannes Øvretveit har skrive ein bra kommentar i Firda nyleg om den gong han tenkte. Er det slik at vi har gløymt å tenke fordi vi har ein mobil å fylle kvar kjedelige stund med?

Det er sjølvsagt ei viss fare for at mobilen kan vere fordummande, gjere deg asosial og ikkje gi deg tid til å tenke. Men brukar du ikkje mobilen er sjansen kanskje vel så stor for at du vil bli ute av stand til å tenke? Då heng du neppe med i tida, og vil ikkje vere i stand til å delta i diskusjonar som opptar mange. Då ville du truleg sitte å tenke på kor var det eigentlig eg datt av lasset?

Thomas Moen skreiv nyleg ein blogg som var fin å reflektere over. Den handlar om foreldre og sosiale medier. Korleis kan foreldre vere i stand til å oppdra sine barn digitalt om dei sjølv skygger unna sosiale medier, nettspel, og ulike dingsar. Det er eit foreldreansvar å lære barna dine nettvett og ta del i den digitale oppdragelsen.

Nettet er meir enn det mange meiner er meinigslause oppdateringar på Facebook, som «snufs no har eg fått influensa igjen», «pannekaker med flesk til middag», og bilder av nyvaska hus og nypynta småtroll. Nettet er også ei utømmelig  kjelde til kunnskap. I sosiale medier deler folk raust av sin kunnskap. Det er berre å teste ut.

Så slapp av. Mobilen gjer deg neppe dum, du blir mest truleg litt klokare. Og du har sannsynlegvis mykje meir å tenke på enn før.

 

 

Vi har aldri lest alt

Underteikna skumles:)

Underteikna skumles:)

Har du nokon gong skumlest ein artikkel, eller skumlest avisa? Har du diskutert ei sak du berre har skumlest? Ja, vi har vel alle gjort det. Det bør du slutte med, for no blir du avslørt.

Vi har aldri lest alt innhald
Nesten ingen leser alt lenger, skriver Hans Petter Nygård Hansen i sin siste blogg og viser til at folk deler og kommenterer uten å ha lest artikkelen. Tittelen blir litt feil for meg, fordi eg meiner det alltid har vore slik. Vi har aldri lest alt. Forskjellen er berre at no kan det målast. Alt kan målast i vår digitale kvardag.

Å skumlese betyr å lese raskt for å få med seg hovudinnhaldet. Vi har alltid skumlest og med dagens informasjonsflaum skumles vi truleg meir enn nokon gong. Det er heilt naturlig. Mange har også kasta seg inn i diskusjonar rundt ein artikkel utan å ha lese alt. Det ligg i menneskets natur. Men det er fort å trakke i salaten om du kaster deg på ein diskusjon i sosiale medier utan å ha lese innhaldet først.

Les før du kommenterer
Vi ser daglig at folk blir med på diskusjonar i sosiale medier utan å ha lest innhaldet først. Det tar seg dårlig ut når du stiller spørsmål som allereie er svart ut i artikkelen diskusjonen handlar om. Endå verre er det når du kjem med sterke meiningar du truleg hadde moderert om du kjente innhaldet. Difor bør du lese innhaldet før du kommenterer.

Huffington Post omtalar ei stor undersøking der Buzzsumo har analysert kva innhald som blir mest delt. Det viser seg at lange artiklar blir delt meir en korte artiklar, blant anna fordi dei har mindre konkurranse – fleire skriv kort enn langt.

Eit par  hypoteser
Om  vi skal lage eit par hypotester ut i frå undersøkinga til Buzzsumo og analysen til Hans Petter Nygård Hansen må dei bli slik:

  • Folk deler og kommenterer flest lange artiklar fordi dei vil vere synlege, framstå som kloke og bygge eige omdøme/merkevare. Men dei les ikkje artikkelen.
  • Folk synes lengre artiklar er meir interresante, truleg fordi dei bygger på meir empiri og mindre fjas. Dei greier fint å ta ut essensen utan å lese heile artikkelen.

Det hadde vore interessant å sjå ein studie om kvifor brukarvanene er som dei er. Eg trur begge hypotesene over er noko av grunnen til at folk deler og kommenterer utan å lese alt. Men det er sikkert fleire grunnar.

Opplært til å skumlese
Då eg studerte PR og kommunikasjon for nokre år sidan lærte vi kunsten å skumlese ein rapport eller ei undersøking på få minutt. Det lærte vi fordi vi raskt skulle stille til TV-intervju og svare for innhaldet. Då les du oppsummering, konklusjon og kanskje nokre andre vesentlige detaljar.

I dag veks barn og unge opp med ein informasjonsflaum som blir delt i eit hav av ulike sosiale kanalar. Kampen om merksemda deira er enorm. Dei lærer seg heilt andre brukarvaner enn vi hadde og du skal treffe godt for at dei skal lese nettopp din artikkel. Truleg skumles dei unge meir enn nokon gong før.

Kva meiner du?
Personlig deler eg eller kommenterer aldri utan å ha lese minimum essensen av innhaldet. Artiklar og bloggar les eg som regel i sin heilskap før eg deler eller kommenterer. Undersøkingar og rapportar kan eg dele og kommentere utan å ha lest alt, men då tar eg gjerne det som eit atterhald.

Ellers så er kunsten å bygge opp ein artikkel avgjerande for meg. Eg dett fort av om eg kjedar meg. Difor synes eg at utgangspunktet for ein artikkel bør vere kort og relevant. Om forfattaren gjentar seg sjølv sluttar eg å lese, men eg blir med heile vegen om vedkomande greier å disponere artikkelen rett og halde på mi interesse.

Kva gjer ein kommunikasjonsrådgivar?

Bilde av meg sjølv frå eit seminar i regi av kommunikasjonsforeningen.

Det spørsmålet får eg ofte frå vener og kjente. I går kom spørsmålet frå møteleiaren på eit flott arrangement der mediefolk og kommunikatørar i Sogn og Fjordane debatterte om kommunikatørar er ein propp eller døropnar for journalistar. Det overraska meg ikkje at spørsmålet om kva vi jobbar med kom, for eg har inntrykk av at mange journalistar ikkje veit heilt kva vi held på med.

Er vi eit demokratisk problem?
Media trekker stadig fram at det er eit demokratisk problem at kommunikasjonsbransjen no tel over 4000 tilsette i Norge. I ein slik samanheng kan det ofte virke som media meiner at alle desse kommunikatørane jobber med mediekontakt og er delvis til hinder for at pressa får tak i dei rette folka til å uttale seg, eller polerer på informasjonen som kjem ut. Mange pressefolk greier ikkje å skille kommunikasjonsbransjens mangfald. Dei fleste kommunikatørar arbeider i hovudsak med heilt andre ting enn lobbyisme og mediepåvirkning, som vi kjenner først og fremst frå PR-byråa. Media er berre ei av fleire brukargrupper ein organisasjon må forholde seg til.

Kva gjer ein kommunikasjonsrådgivar i staten?
Ein typisk kommunikasjonsrådgivar i staten arbeider med å legge til rette for ei open forvaltning, sikre brukarmedvirkning, og aktivt informere i fleire kanalar slik at vi når alle med plikt og rettighetsinformasjon. Vi har mange og varierte oppgåver, her er nokon av dei vanlegaste.

  • Vi arbeider med å utvikle nettsider som er tilpassa til alle skjermstørrelsar og vi legg til rette for universell utforming slik at alle våre brukarar kan få informasjon ut frå sine behov.
  • Vi jobber med kvalitet på digitale tenester.
  • Vi arbeider med klarspråk, slik at det skal bli lettare for brukaren å forstå sine rettar, plikter og moglegheiter.
  • Vi gjennomfører brukarundersøkelser, slik at våre brukarar skal medvirke til at vi blir betre på våre tenester.
  • Vi skriv tekstar til nettsider og andre publikasjonar.
  • Vi informerer og legg til rette for dialog i sosiale medier.
  • Vi lagar årsmeldingar og diverse informasjonsmateriell.
  • Vi skriv kronikkar.
  • Vi arbeider med internkommunikasjon og intranett.
  • Vi arrangerar pressekonferanser.
  • Vi arrangerer og streamer fagkonferanser.
  • Vi held mediekurs for å gjere fagpersonar trygge i sitt møte med media.
  • Vi har internkurs i sosiale medier.
  • Vi hjelper våre brukarar og media med innsyn i dokument og legg til rette for at dei får raskt svar av rett person.
  • Vi er førstelinje på mediekontakt og brukarkontakt.
  • Vi hjelper med foredrag.
  • Vi arbeider med kommunikasjonsstrategiar og kommunikasjonsplanar, både internt og eksternt.
  • Vi arbeider med webdesign og grafisk profil.
  • Vi arbeider med rekruttering.
  • Vi handterer organisasjonens omdøme.

Auka krav til ei open forvaltning
Kommunikasjonsyrket er forholdsvis ungt og veksten av kommunikatørar heng saman med offentleglovas inntog og krav om ei opnare forvaltning. Det vart behov for ei yrkesgruppe som tok seg av auka krav om innsyn og meir trykk frå media. Statens informasjonspolitikk såg dagens lys i 1993 etter nokre store utredningar om offentlig informasjon. Politikken vart revidert i 2001 og 2009 for å tilpasse seg endringane som kom med fleire mediekanalar, Internett, og Web 2.0. Den digitale utviklinga har endra kommunikasjonspolitikken mykje dei siste åra, og det har også ført til fleire arbeidsoppgåver. Brukarane skal ikkje berre oppsøke informasjon, men skal aktiv motta informasjon frå staten. Det vil seie at staten har eit ansvar for å ha kunnskap om målgruppene sine behov, føresetnader og synspunkt, og staten skal vere effektive i sin kommunikasjon og utnytte ny teknologi og nye kanaler der det er relevant. Staten skal difor bruke sosiale medier og ta i bruk delingskulturen på nettet, for å delta i samfunnsdebatten og ha aktiv dialog med sine brukarar. Veksten heng med andre ord saman med større krav til å vere opne og tilgjengelige og større krav til at innbyggarane skal kunne navigere i byråkratiet. Veksten heng også saman med ei auke i henvendelsar frå pressa med korte tidsfristar og ønske om eksklusive intervju.

Snålt at debatten enno lever
Då eg studerte kommunikasjon for nokre år sidan hadde vi ei pensumbok som heitte «Når kildene byr opp til dans, av Sigurd Allern».  Den tok mellom anna for seg elsk/hat forholdet mellom journalistar og informatørar og drøfta utfordringar med kildekritikk, informasjonshinder, informasjonssubsidier og kommersialisering av nyheitsbildet.  Det kan sjå ut som lite har forandra seg sidan den gong, når vi diskuterer om kommunikatørar er eit informasjonshinder eller ein døropnar. Diskusjonen står på staden kvil. Mi meining er at  mange redaksjonar ikkje maktar å løfte blikket og sjå kva ein kommunikatør eigentlig arbeider med og at utviklinga går mot meir opne organisasjonar. Det finnes både dårlige kommunikasjonsrådgivarar og journalister, men dei er unntaka. Kommunikatørar og journalistar er ikkje så ulike og begge er avhengige av integritet, for å ha ein jobb å gå til. Eg synes det er lite kreativ journalistikk at det med ujevne mellomrom kjem opp nye versjonar av same sak. Media ser kritisk på veksten i kommunikasjonsbransjen på grunn av stadig fleire kommunikatørar, og ser på det som eit informasjonshinder for den frie pressa og demokratiet. Dei evnar ikkje, eller vil ikkje, sjå at kommunikatørar har fleire roller der mediekontakt utgjer ein liten del for dei fleste, og dei evnar ikkje, eller vil ikkje, sjå at dei fleste kommunikatørar bidrar til eit opnare samfunn og bedre arbeidsvilkår for media.

Den digitale medierevolusjonen
Eg trur at ein av årsakene til at media kallar utviklinga eit demokratisk problem er at samtidig som vi får fleire kommunikatørar, blir det færre journalistar. Nedskjæringane i redaksjonane kjem av at media ikkje har greidd å tilpasse seg den digitale revolusjonen og taper penger på papiravisas fall. Det fører til mindre ressursar til kritisk journalistikk. Mindre ressursar fører truleg også til at avishusa blir mindre kildekritiske og lettare tar imot redaksjonelt innhald frå profesjonelle kommunikatørar, at dei generelt gjer dårlegare kildearbeid og at dei fell for fristelsen til å klippe og lime stoff frå andre. Det er urovekkande for journalistikken og demokratiet. Eg ønsker i alle fall ei sterk, kritisk og uavhengig presse. Kven gjer ikkje det?